Roger de Neef (Wemmel,1941), studeerde geschiedenis, pers- en communicatiewetenschappen aan de Vrije Universiteit Brussel.

Achtereenvolgens was hij redacteur bij de gebouwendienst van de Provincie Brabant, journalist bij het Nationale Persbureau Belga en kunst- en jazzcommentator voor Radio 1 (VRT).
Van 1967 af publiceert hij regelmatig poëzie en essays.
De Neef voltooide zijn legerdienst in Duitsland in 1965 en ging enige tijd als elektrische bassist bij het Willy Donni kwartet op tournee met de Amerikaanse pianist/bluesvocalist Eddie Boyd. (foto: In Pol’s Jazz Club, Brussel, augustus 1965.)
Jazz Middelheim Antwerpen, augustus 1997, in gesprek met ‘Mr. Soul Eyes’, alias Mal Waldron, o.m. legendarische, laatste pianist van vocaliste Billie Holiday.
17 februari 1973, eerste Nacht van de Poëzie in Vorst-Nationaal (Brussel). Vanaf dat jaar nam hij deel aan de 5 Nachten van de Poëzie van Guido Lauwaert. Sinds 1977 is hij gehuwd met Constance Vanden Wijngaert. Midden 2015 verhuisden zij naar Mornac-Sur-Seudre, oesterdorp in Zuidwest-Frankrijk.
© Olivier Matthys
Na zijn pensionering in 2000 was Roger de Neef als vrijwilliger veertien jaar werkzaam bij het Supportief en Palliatief Dagcentrum TOPAZ (UZ Brussel) o.l.v. Prof. dr. Wim Distelmans en organiseerde eveneens culturele events in de gevangenis van Leuven Centraal.
Hij werd om zijn poëzie meermaals onderscheiden, onder meer in 1978 met de Arkprijs van het Vrije Woord en in 1986 met de Driejaarlijkse Belgische Staatsprijs voor Poëzie.


Gedicht
Stilte
en licht
van links naar rechts
lees ik de beweging van water.

‘Het hier. Gedichtenboek 1962-2022’, verscheen bij PoëzieCentrum Gent en omvat een keuze van 600 gedichten uit eigen werk, door de auteur zelf samengesteld, herschreven en ingeleid. In de uitgave werd ook een film- en muziekopname opgenomen met de titel ‘Now’s the Time 2022’ (hommagegedichten voor Charlie Parker en Jean-Michel-Basquiat, zie rubriek FILM).
‘Vooral sinds het midden van de jaren ’80 evolueerde ik van een ‘afstandelijke en expliciet sacrale zegging’ naar een uitgepuurde, menigmaal herschreven parlandopoëzie die men al hoort terwijl men ze leest […] met de kracht van een jazzsolo recht uit een instrument dat zich nabij of verscholen tussen de lezers/toehoorders bevindt…’
Uit Geschreven, herschreven (inleiding op Het hier).